هر آنچه میخواهید درباره موشک ها بدانید (دانشکده موشکی)

سلام
میدونم که صنایع موشکی طرفداران زیادی داره و افراد زیادی پیگیر اخبار اون هستند و میخوان همه چیزو درباره موشک ها بدانند بنابراین این بخش رو میخوام اختصاص بدم به مکانی برای افزایش معلومات شما در مورد موشک ها و سعی میکنم همه چیز رو از صفر شروع کنم.

برای دیدن بخش ها روی ادامه مطلب کلیک کنید.

ادامه نوشته

سامانه پدافند هوایی تور ام 1 ( Tor M1)

موشک سطح به هوای Tor M1 یک سیستم جامع دفاع هوایی سیار است که برای دفاع در برابر هواپیما/هلی کوپتر/پهپاد و موشک های هدایت شونده در ارتفاع متوسط ، پایین و خیلی پایین طراحی شده است . این سیستم قادر به عملکرد در مناطقی است که در معرض اغتشاشات شدید راداری و jaming  قرار دارند و نیز امکان پرتاب از لانچرهای متحرک را دارا است .

         

هر یک از گردان های دفاع هوایی Tor M1 روسیه شامل 3-5 گروهان است که هر یک از آنها به 4 دستگاه لانچر متحرک مجهز شده اند . هر یک از این لانچر ها نیز حامل 8 فروند موشک آماده پرتاب هستند که با سیستم های کنترل آتش ، رادارها و بخش فرمان در ارتباطند. این لانچرها به صورت کاملا مستقل عمل کرده و در حالت سکون یا در حال حرکت قادر به شلیک می باشند .

در این سیستم پدافندی، زمان لازم برای سازماندهی و آماده سازی مجموعه برای رهگیری، 3 دقیقه و زمان واکنش از هنگام تشخیص هدف تا پرتاب موشک 8-5 ثانیه است . زمان واکنش در حالت سکون تقریبا 4-3 ثانیه ودر هنگام حرکت 10 ثانیه می باشد . هر واحد پرتاب، همزمان امکان پرتاب موشک به دو هدف جداگانه را دارد .

Tor M1 می تواند تا 48 هدف را (با سطح مقطع راداری دست کم برابر با 0.1 متر مربع) در حداکثر فاصله ای معادل 25 کیلومتر تشخیص داده و رهگیری کند و همزمان بر روی دو هدف در فاصله یک تا 12 کیلومتری که با سرعت 700 متر بر ثانیه پرواز می کنند قفل کند.

احتمال اصابت این موشک ها به هدف در فاصله 10 تا 6000 متری، 92% تا 95% ادعا شده است.

پیشرانه این موشک را یک راکت سوخت جامد تک مرحله ای تامین می کند. این موشک ها قابلیت مانور تا شتاب  30g را دارند و حامل سرجنگی 15 کلیلوگرمی می باشند که با یک فیوز مجاورتی فعال می شود.

همانطور که اشاره شد این سیستم ها قابلیت رهگیری موشک های کروز را نیز دارا هستند. احتمال اصابت این سیستم در مقابل موشکهای کروز و سلاحهای هدایت شونده بین 0.6 تا 0.9 گزارش شده است. اولین کاربر سیستم tor  بخش دفاع هوایی ارتش روسیه بود که از 100 واحد sa-15 استفاده کرد . نیروی دریایی روسیه نیز از نمونه دریایی آن یعنی sa-n-9 بهره می گیرد. در سال های 1997 تا 2000 نیز چین 50 سیستم از این پدافند را خریداری کرد که احتمال می رود بعدا 25 سیستم دیگر نیز به سفارشات خود اضافه کرده باشد.

پس از آن ارتش یونان 21 دستگاه از آن راسفارش داد . در دسامبر 2005 نیز ایران قرارداد 1 میلیارد دلاری جهت خرید 29 سیستم موشکی Tor M1 به همراه مدرنیزه کردن سیستم های نیروی هوایی و خرید قایق های گشت زنی و مواردی دیگر با روسیه منعقد نمود که گفته می شود هفتصد میلیون دلار از این رقم  متعلق به سیستم های Tor M1 بوده است.

این قرارداد با واکنش شدید و اعتراض آمیز مقامات آمریکایی مواجه شد هرچند مقامات روسی اطمینان خاطر داده اند که سیستم های مزبور را در موعد مقرر به ایران تحویل خواهند داد.

موشک استراتژیک قاره پیما RS-24 YARS

یارس نسل جدید موشکهای فوق سنگین استراتژیک و هسته ای روسیه میباشد که اولین آزمون خود را در تاریخ 29 مه 2007 انجام داد و از این آزمون سربلند بیرون آمد.
یارس طی پروژه فوق سری R&D دیده به جهان گشود و این اطمینان را به سران کرملین داد که تا 50 سال آینده هیچ قدرت و سپر موشکی در جهان یارای مقاومت در برابر آنرا نخواهد داشت.

یارس جانشین بر حق قلدرانی چون TOPLO-M ..UR-100N میباشد.این موشک وظیفه ای سنگین بر دوش خود دارد نابودی و وارد کردن ضربه اول به دشمن نگون بخت و خاکستر کردن نقاط استراتژیک دشمن.

ادامه نوشته

موشک کروز Storm Shadow

استورم شدو، موشك كروزي است هواپرتاب، ساخت مشترك كشورهاي انگليس و فرانسه كه به وسيلهء كنسرسيوم MBDA ساخته شده است و در اختيار كشورهاي بريتانيا، فرانسه، ايتاليا و اخيرن امارات قرار گرفته است. استورم شدو، نامي است كه انگليسي‎ها بر روي اين موشك نهاده‏اند و در فرانسه، اين موشك، SCALP EG ناميده مي‎شود. اين موشك، بر اساس موشك قديمي ضدباند Apache ساخته شده است و تفاوت آنها در نصب كلاهك جنگي به جاي استفاده از مواد منجره مي‏باشد.

ادامه نوشته

سامانه پدافند هوایی پانتسیر اس-1

سیستم دفاعی موشکی Pantsyr در واقع جایگزین سیستم قدیمی Tunguska گردیده است.این سیستم می تواند هم از توپ و هم از موشک برای رهگیری و انهدام اهداف هوایی استفاده نماید که قابلیت به کارگیری موشک بر روی Tunguska وجود ندارد.همچنین زمان واکنش آن نیز بین 4 تا 6 ثانیه است که نسبت به Tunguska دو تا چهار ثانیه کم تر است.این سیستم بر روی نفربرهای زرهی مختلفی از جمله BTR-80 نصب می گردد.موشک های این سامانه از نوع 576-E که البته با نام 9M311 یا 9M335 نیز شناخته می شوند هستند.در صد موفقیت این سامانه برای انهدام اهداف در فاصله 1/2 تا 20 کیلومتری در ارتفاع 5 متر تا 10 کیلومتر بین 70 تا 95 در صد ارزیابی می شود.این سامانه که از یک رادار چند بانده ی پیشرفته استفاده می کند قادر است تا 20 هدف را به صورت هم زمان تشخیص دهد و رهگیری نماید.

1-توپ 30 میلیمتری
كاليبر 30 ميليمتر
سرعت آتش 700 گلوله در دقيقه
سرعت گلوله 960 متر در ثانيه
وزن گلوله 970 گرم
گنجايش مخزن گلوله 750 گلوله
حداقل فاصله هدف 20 سانتيمتر
حداكثر فاصله هدف 4 كيلومتر
حداقل ارتفاع هدف از زمين صفر
حداكثر ارتفاع هدف از زمين 3 كيلومتر
تعداد اهداف براي در گيري همزمان 2 هدف
حداكثر اهداف براي درگيري 10 هدف
حداقل زمان عكس العمل پس از يافتن هدف 6 ثانيه

2-موشک

نوع موشك 57E5
طول موشك 320 سانتي متر
قطر موشك 170 ميليمتر
وزن موشك 65 كيلو گرم
وزن سر جنگي موشك 16 كيلو گرم
حداقل برد 1 كيلومتر
حداكثر برد 12 كيلومتر
حداقل ارتفاع هدف 5 متر
حداكثر ارتفاع هدف 5 كيلومتر
حداكثر سرعت موشك 1100 متر در ثانيه

3-رادار

حداكثر برد رادار 30 كيلومتر
حداكثر برد براي تراك كردن 24 كيلومتر
سيستم IFF بنا بر سفارش مشتري قابل نصب

تصاويري از شليك موشك كروز قادر

ادامه نوشته

موتور هاي هسته اي

در موشک‌هاي هسته‌اي از انرژي گرمايي يک موتور هسته‌اي استفاده مي‌شود تا پيشرانه‌ي مايع -که در بعضي طراحي‌ها هيدروژن پيشنهاد شده- گرم شده، به شکل بخار در آيد. هيدروژن مايع پیش از اين ‌که بر اثر گرماي حاصل از عمل گازي شود، از اطراف نازل عبور داده مي‌شود تا جداره‌ آن را خنک کند و خود نيز مقداري گرم شود. بخش کوچکي از اين هيدروژن گرم شده باعث راه‌اندازي توربيني مي‌شود، که پمپ سوخت را به کار مي‌اندازد.

سرعت خروجي در يک موتور هسته‌اي مي‌تواند به چهاربرابر سرعت خروجي در يک موشک شيميايي برسد. بنابراين با خروج هيدروژن به مقدار زياد، يک موتور هسته‌اي مي‌تواند نيروي جلوبرندگي بسيار زيادي توليد کند. ولي این زياد خوب نیست؛ زيرا موتور هسته‌اي به خاطر استفاده از مواد راديواکتيو نياز به محافظ سنگيني در برابر پرتوهاي راديواكتيو دارد. وزن اين محافظ آن‌ قدر زياد است، که عملا يک موتور هسته‌اي نمي‌تواند براي به پیش راندن يک موشک ماهواره‌بر، استفاده شود. در کاربردهاي عملي‌تر، نوع كوچك اين موتورها با نيروي پیشرانش کم و پيوسته، براي کاهش زمان پرواز به مريخ و ديگر سياره‌ها استفاده مي‌شود. نكته‌ مهم در استفاده از موتورهاي هسته‌اي -که حتما بايد مورد توجه قرار گيرد- ايمني آن است، زيرا پرتوهای مواد راديواکتيو بسيار خطرناک هستند.

 

موتور هاي الكتريكي

نحوه‌ کار موشک‌هاي الکتريکي به اين صورت است که انرژي الکتريکي در آن‌ها استفاده مي‌شود تا يون‌ها با سرعت زياد از نازل خارج شده و نيروي جلوبرندگي ايجاد شود. انرژي الکتريکي با استفاده از صفحات خورشيدي و يا موتورهاي هسته‌اي توليد مي‌شود.

 

يک نوع از اين موتورها، موتور يوني است. در اين نوع  موشك، «گزنون» به عنوان سوخت با استفاده از رشته‌هاي گرم‌کننده حرارت داده شده، به شکل بخار در مي‌آيد. گاز گزنون از بين يک صفحه‌ي مشبک فلزي که باردار شده است، عبور داده مي‌شود. بر اثر اين کار الکترون‌هاي اتم‌هاي گزنون بيرون کشيده شده و اتم‌ها تبديل به يون‌هايي با بار مثبت مي‌شوند. صفحه‌اي با بار مثبت اين يون‌ها را دفع کرده، در نهايت با متمرکز کردن آن‌ها، يک باريکه‌ يوني تشکيل مي‌دهد. اين باريکه سپس وارد وسيله‌ با بار منفي به نام شتاب‌دهنده مي‌شود. شتاب‌دهنده سرعت يون‌ها را افزايش مي‌دهد و آن‌ها را از بين يک نازل به بيرون مي‌راند.

سرعت در خروجي چنين موشک‌هايي بسيار بالاست. ولي در عوض جريان يون‌هاي گزنون جرم نسبتا کمي دارد. در نتيجه يک موتور الکتريکي نمي‌تواند نيروي پيشرانش لازم را براي غلبه بر نيروي جاذبه زمين توليد کند. بنابراين موتورهاي الکتريکي استفاده شده در فضا، بايد با استفاده از موشک‌هاي شيميايي پرتاب شوند. وقتي اين موشک‌ها به فضا رسيدند، دبي جرمي پايين آن‌ها يک مزيت محسوب مي‌شود؛ زيرا باعث مي‌شود که موشک بتواند براي مدت زيادي بدون اتمام  پيشرانه، کار کند.

تاکنون در عمل، فقط در سامانه‌هاي فضايي از اين موتورها استفاده شده است. به عنوان مثال موتور الکتريکي کاوش‌گر فضايي آمريکا با نام ديپ اسپيس1 - که در سال 1998 پرتاب شد- به مدت 670 روز فقط با استفاده از 72 کيلوگرم گزنون، كار مي‌كرد. همچنين موتورهاي الکتريکي کوچک با پيشرانه‌ گزنون نيروي جلوبرندگي لازم براي نگهداري ماهوار‌ه‌هاي ارتباطي در مدارهاي زمين را فراهم مي‌کنند.

نوع ديگر موتورهاي الکتريکي از قطعاتي داراي ميدان الکترومغناطيسي به جاي صفحات باردار، براي شتاب‌بخشي به يون‌هاي گزنون استفاده مي‌کند. اين نوع از موشک‌ در کاوش‌گر ماه اسمارت1 - که در سال 2003 توسط آژانس فضايي اروپا پرتاب شد- استفاده شده است.

موتور هاي هيبريدي

در موشك‌هاي با پيشرانه‌ي ترکيبي سعي مي‌شود که امتيازات پيشرانه‌هاي مايع و جامد با هم جمع شود. به همين خاطر سوخت را جامد و اکسيدکننده را مايع در نظر مي‌گيرند. يک موتور  موشك با پيشرانه‌ي ترکيبي شامل يک محفظه‌ي لوله‌اي شکل به عنوان محفظه‌ي احتراق مي‌شود. اين محفظه مشابه با موتورهاي با پيشرانه‌ جامد است و از يک ماده‌ شيميايي جامد پر شده است. بالاي اين محفظه‌ احتراق، مخزنی وجود دارد که حاوي يک مايع شيميايي است. اين مايع نقش اکسيدکننده را بازي مي‌کند. اين دو ماده‌ شيميايي از نوع خود مشتعل هستند، يعني پس از برخورد به يكديگر بدون نياز به جرقه‌ اوليه، آتش مي‌گيرند. بنابراين با تزريق اکسيدکننده به درون محفظه‌ احتراق، سوزش اتفاق مي‌افتد و نيروي  پيشرانش توليد مي‌شود. با کنترل ميزان اکسيدکننده -که به راحتي با استفاده از يک شير صورت مي‌گيرد-، مي‌توان سوزش در محفظه‌ احتراق را کنترل کرد. با قطع اين جريان مي‌توان احتراق موتور را متوقف کرد و با باز کردن دوباره‌ شير مي‌توان دوباره موتور را به راه انداخت. 

مزايا:

• · قابليت توقف و راه‌اندازي دوباره و داشتن نيروي جلوبرندگي متغير (کنترل پذيري بالا)؛ مانند موتورهاي با پيشرانه‌ي مايع؛ كه اين قابليت در موتورهاي سوخت جامد يا وجود ندارد و يا بسيار به سختي انجام مي‌پذيرد.

• · توليد انرژي بيش‌تر نسبت به موتورهاي با پيشرانه جامد

• · قابليت ذخيره و انبارشوندگي به مدت طولاني؛ مانند موتورهاي با پيشرانه جامد

• · دارا بودن نيمي از پيچيدگي‌هاي توربوماشيني (پمپ و لوله‌کشي) موتورهاي با پيشرانه‌ي مايع، به خاطر حذف يكي از مولفه‌هاي سوخت مايع و وجود تنها يك مولفه مايع

• · حساسيت کم‌تر در مقابل خوردگي نسبت به پيشرانه‌هاي جامد، به خاطر حذف اکسيدکننده‌ جامد

• · ايمني بالاتر نسبت به پيشران‌هاي جامد؛ زيرا سوخت و اکسيدکننده از قبل با هم ترکيب نشده‌اند و احتمال آتش‌گرفتن تصادفي آن‌ها از بين مي‌رود.

معايب:

در مورد معايب پيشرانه‌هاي ترکيبي هم مي‌توان گفت که آن‌ها نسبت به پيشرانه‌هاي مايع انرژي کم‌تري توليد مي‌کنند (زيرا سوخت با سرعت کم‌تري در آن‌ها مي‌سوزد) و از موتورهاي با پيشرانه‌ جامد پيچيده‌تر هستند.

موتورهاي با پيشرانه‌ ترکيبي هنوز در مرحله‌ تحقيقاتي هستند و در زمينه‌ي نظامي، چندان عملياتي نشده‌اند. کاربردهاي تحقيقاتي آن‌ها، البته جالب است. به عنوان نمونه محققان از آن‌ها براي شتاب بخشيدن به موتورسيکلت‌ها و اتومبيل‌هاي تحقيقاتي که سعي در شکستن رکورد سرعت زميني داشتند، استفاده کرده‌اند. همچنين امنيت بالاي آن‌ها باعث شده است تا طراحان، اين نوع پيشرانه را در برنامه‌هاي انسان پرنده يا پرواز انساني  استفاده کنند. يکي از اين آزمايش‌ها مربوط به شرکت امريکايي اسکيلد کامپوزيتز  مي‌شود که در سال 2004 با استفاده از وسيله‌اي به نام کشتي فضايي يک  انجام شد. در اين آزمايش يک خلبان آزمايش‌کننده  به نام ميشل ملويل  با استفاده از کشتي فضايي يك -که از يک هواپيما پرتاب شد و مجهز به موشکي ترکيبي بود- به ارتفاع 100 کيلومتري بالاي سطح زمين، يعني به فضا برده شد.

بايد توجه داشت که اين نوع موشک‌ها هنوز آن ‌قدر قدرتمند نشده‌‌اند که از روي سطح زمين، بتوانند انساني را به فضا بفرستند؛ ولي براي ارسال تجهيزات نجومي و ماهواره‌هاي تمريني به فضا استفاده مي‌شوند.

موشك هوا به زمين "زوبين" ساخت ايران

موشک زوبین یک موشک هوا پرتاب هدایت تلویزیونی ساخت ایران هستش.اولین جرقه های تولید چنین موشک هایی در دوران دفاع مقدس و شرایط تحریم و کم شدن موشک های هدایت تلویزیونی ماوریک و همینطور مشخص نبودن زمان پایان جنگ در ذهن خلاق پرسنل فنی و فرماندهان و جهاد خودکفایی تازه تاسیس نیروی هوایی زده شد.موشک زوبین را از نظر وظیفه میشود با موشک ماوریک مقایسه کرد هر چند در بعضی چیزها با هم تفاوت دارند.زوبین در لغت به معنای پیکان یا گرز است و جزو موشک های هوشمند و هدایت پذیر هواپرتاب است.این موشک بارها و بارها در رژه های روز ارتش و نیروهای مسلح نمایشداده شده است.
ولی اطلاعات کمی در مورد قابلیت های آن گفته شده که آن هم به حفاظت اطلاعات ارتش و به خصوص نیروی هوایی بر می گردد و برخی اطلاعات هم بر اساس حدث و گمان هستند.



موشک زوبین با کد AGM-20/379 شناخته میشود و در حال حاظر در نیروی هوایی ارتش و بوسیله جنگنده F-4E استفاده میشود.این موشک به دلیل کم شدن تعداد ماوریک ها به دلیل استفاده فراوان علیه تانک ها،تاسیسات،ناوچه ها و.... دشمن بعثی عراق یک سلاح با ارزش در زرادخانه نیروی هوایی ارتش است.
پیشران موشک زوبین را یک راکت با سوخت جامد و سرجنگی آن را یک بمب نفوذی در کلاس وزنی و عملکردی M-116 حاوی خرج انفجاری شدید(HE) تشکیل داده است.

در نک یا سر موشک یک دوربین قرار گرفته است که تصاویر را به صورت مستقیم در هنگام شلیک به کابین خلبان مخابره می کند و خلبان با استفاده از تصاویر موشک را به سوی هدف هدایت میکند.دوربین توسط دو موتور در سمت و ارتفاع در حرکت بوده و زاویه دید IL5 درجه را برای موشک تامین می نماید.
مشخصات:

طول موشک: 3.18 متر
قطر: 40.6 سانتیمتر
پهنای بال: 1.228 متر
سرجنگی: 340 کیلوگرم حاوی HE
وزن کل: 560 کیلوگرم
حداکثر برد: 20 کیلومتر
قابل شلیک از جنگنده:F -4E

R-172 دوربرد ترين موشك هوا به هواي جهان

موشک نوواتار(Novataro)موسوم بهKS-172AAM-L(نام ديگر:R-172) موشک هوا به هواي بسيار دور برد در دفتر طراحي Novatar توسعا يافته و توليد شده است.اين موشک تنها جهت نصب بر روي هواپيماهايSu-37"Su-35 و MiG- 31 طراحي شده است.هر چند گزارش هايي مبني بر استفاده از اين موشک دوربرد بر روي آواکس هاي A-50 نيز منتشر شده است.هدف اصلي از طراحي اين موشک،جلوگيري از پرواز آواکس و ساير پرنده هاي پيش اخطار بود.هر چند که به راحتي مي توانست به عنوان سيستم ABM نيز به کار رود که افشاي اين موضوع باعث تيره تر شدن ربابط با ايالات متحده مي گشت. زيرا دو طرف اتحاد شوروي سابق و ايالات متحده،پيمانABM يا منع توليد موشک هاي ضد باليستيک را امضا کرده بودند تا بدين وسيله از گسترش بي حد و حساب موشک هاي اس اس به نوعي جلوگيري شود.

اين موشک بسيار دوربرد از سيستم هدايت راداري فعال بهره مي برد و ميتواند به اهدافي تا ارتفاع 100هزار فوت که سرعتي برابر 4 ماخ دارند،هدفگيري شده و به دقت اصابت کنند،در حالي که هدف مورد نظر در حال اجراي مانورهايي تا12gاست.


هر چند نوع خاصي از رادار ناشناخته توليد شده توسط زالسون فقط جهت جنگنده هايي که از اين موشک بهره مي برند،ساخته شده مه طبق گزارش مامور CIA اين رادار ويژه،بردي برابر500تا600 در عرضي به پهناي 60درجه را تراک ميکنند،ضمن اين که همانند ساير رادار هاي روسي از قابليت ديد پايين-شليک به پايين نيز بهره ميبرد و قادر است به اهدافي به ابعاد50 سانتي متر مربع در ارتفاع 5 فوتي نيز شليک شود!با اين حساب جنگنده بمب افکن هاي رادار گريزي نظير B-2 " F-22 و F-117نيز ميتواند به راحتي توسط R-172 شکار شوند.


طرح ها و نقشه هاي MiG-31"R-37"R-33وR-172 در دهه ي1980 از طريق يک مامور CIAبا نام مستعار "دونالد" سر از ايالات متحده بيرون آورد،وي بعدها توسطKGBشناسايي و دستگير و در اواخر دهه ي 1980 در مسکو تير باران شد.



اين موشک براي اولين بار در نمايشگاه هوايي در ابوظبي به سال1993 بر روي سوخو 35 رويت شد.هر چند کمبود منابع مالي،مانع توليد و توسعه انبوه آن شده،اما آزمايش هاي پرتابي ان با موفقيت همراه بوده است.توليد اين موشک در روسيه بارها به تعويق افتاده است.در سال 1997پروژه ي اين موشک کاملا روسي به محسوب مي شد،ولي به سال 2002 قرار بر اين شده که با توليد مشترک در هند،بر روي جنگنده هاي هندي Su-30MKI نصب شود .حدس زده مي شود موشکKS-172بر پايه ي همان موشک ضد هوايي (9K37M1BUK-M)طراحي شده باشد.(نام ناتو:SA-11 Gadfly)

اين موشک از يک راکت دو مرحله اي به عنوان موتور استفاده ميکند که موشک را قادر ميسازد برد زيادي معادل400کيلومتر(250مايل) داشته و به راحتي به سرعت 4 ماخ دست يابد و با سيستم ناوبري داخلي و بر اساس اطلاعات منتقل شده از جنگنده شليک کننده،خود را به نزديکي هدف رسانده، سپس با استفاده از رادار دروني خود،هومينگ دقيق و نهايي خود را انجام داده و سپس سر جنگي بسيار پر قدرت آن منفجر مي شود.


اين موشک بيشتر جهت هدفگيري بسيار دوربرد عليه سيستم هاي آواکس يا تانکر هاي سوخت رسان آمريکايي يه جنگنده هاي محافظ ناو هاي دريايي(نظير F-14) به کار ميرود،بدون آنکه وارد نبرد نزديک به آنها شود.
سيستم بسيار پيشرفته ي رهگيري اهداف دور برد،امکان سرنگوني جنگنده هاي رادار گريز امريکايي را به راحتي فراهم مي آورد.با اين تفاصيل،ميتوان گفت يکي از دلايلي که ايالات متحده دست به طراحي AIM-152زده،موشک هاي جديد و بسيار دور برد و ضد استيلت روسي نظيرR-37 و R-172 هستند.

--------------------------------------------------------------------------------
خصوصيات

عملكرد: موشک هوا به هوای بسیار دوربرد
سازنده: Novatare
كشور سازنده: روسیه
پيشرانه: راكت دو مرحله ای
طول: ۴.۸ متر
قطر: 0.58 متر
برد: ۴۰۰ كيلومتر
سيستم هدايت: ناو بري اوليه و هومينگ نهايي به صورت راداري فعال
سرعت: 4 ماخ
كلاهك: ۵۰ كيلوگرمي
موشک هاي معادل:AIM-152 وR-37 وR-33 و AIM-152